Ang Pagbabalik

Eto na ba ang hudyat ng aking pagbabalik sa pagboblog?

Siguro nga. Malungkot na naman ako eh. Kailangan kong ilabas sa paraang alam ko.

Pero kung titingnan at babasahin mo naman ung mga dati kong posts, di naman gano kalungkot buhay ko. May mga masasaya din. Basta inuman, eh di siguradong kasiyahan yan.

Nawala ako dahil may hinarap ako. Nabusy. Nagkaron ng pagkakaabalahan.

Masaya din kahit papano. At least may pangkain na ako at may respeto na ung ibang tao. Galing di ba?

Pero teka, bakit ba ako ulit nalungkot kung ayos na?

Isa lang ang dahilan nyan. Malamang lahat tayo nakakaranas ng pinagdadaanan ko.

Ang mabigo sa pag-ibig.

Di ako nireject, konting clarification lang.

Di ko nga alam kung anong nangyari eh. Magulo at di ko maintindihan kung bakit ako nasa posisyong ito.

Sawian.

Biguan.

Talunan.

At nakakainis lang dito, walang matinding dahilan. Hindi naman kami. Hindi nya din naman alam na may pagtingin ako sa kanya. Antanga di ba?

Parang high school lang na may gusto sa kapwas estudyanteng taga-kabilang section.

Parang teenager na may crush sa kapitbahay na bagong lipat.

Parang tanga lang. Nanahimik. Di maamin ang nararamdaman sa madaming dahilan pero matutukoy sa iisang bagay lang....lalaki sya, lalaki din ako.

Buti sana kung ung modernong klase siya ng lalaki. Ung tipong kahit papano may pag-asa ako. Ung tipong malasing mo lang eh magkakatiyempo din ako. Pero hindi eh. Straight nga siya. Kaibigan lang tingin sa akin. Ansakit isipin.

May gusto siyang iba. Siyempre, babae.

Si babae gusto din naman yata siya. Kagagaling lang din sa iisang relasyon na di naman nagtagal.

Ganun din pala siya. Apat na taon kung di ako nagkakamali at magkalive-in na yata sila nung naghiwalay na.

Parehong sugatan mula sa nakaraan.

Nagkatagpo.

Ayun. Ako ang naputukan.

Hindi ko alam kung anong gagawin kong reaksyon ngayon. Ayoko namang maweirduhan sila at magmukha akong tanga.

Nakakainis. Kung kelan kong narealize na may silbi pala tong puso ko saka ako inagawan ng isang iglap na lang.

Iniisip ko ngayon kung babalik ako sa dati kong gawi. Ang magsabi ng totoo sa mga taong nagugustuhan ko.

Kaya ko pa ba ang consequences nito ngayong iba na ang mundong iniikutan ko. Mas seryoso at mas palaban ang mga tao. Talo ako. Pero susubukan ko.

inutil

Hangover ako.

Walang maalala.

Sabog.

Ganito na lang ba? Tanong nila.

HINDI. Sagot ko.

Maghintay ka lang.

Manggugulat na lang ako.

Relax lang.

Baka mastroke ka.

Wait and see?

Bahala ka.

Baka manigas ka?

Sana...


---------------------
Nagising ako ng medyo maaga sa nakasanayan ko nitong mga nakaraang araw.

"Huh? Nasan ako? Ah! Dito sa bahay. Pero bat ako nandito? Pano nangyari?" mga tanong at debate ng isip ko.

Nagising ako sa bahay, di nga lang sa sarili kong kama kundi sa sofa. Agad kong hinanap ang aking wallet at cellphone, mga bagay na una kong tsinetsek paggising ko, di ko alam kung bakit.

Tumayo ako't tumingin sa may laptop. Nandun yung phone ko, nandun din yun wallet. Nakahinga ako. Balik sa pagkakahiga, sa sofa pa din.

Pinilit kong alalahanin ang mga nangyari kagabi. Meron naman akong naaalala, yung mga tipong umpisa pa lang. Huling alaala ko umuwi si Omec. Yun na. Di ko na maisip kung pano ako umuwi. Kung pano ko naiwan ang phone at wallet ko sa laptop. Nagtry pa pala akong maginternet sa kalasingan ko. Hanep!

"Bat jan ka natulog?" tanong ni Lola.

"Wala lang. Di na ako nakaabot sa taas eh." patay-malisya kong sagot. Di ko alam irarason ko eh.

Bad trip to ha. Nakakafrustrate. Ayoko pa naman ng ganitong state, ang walang maalala. Baka kasi may ginawa akong kabalbalan tapos di ako aware, NAKAKAHIYA!

Nangyari na kasi nuon yun. Nung kinwento sa akin, nahiya ako sa sarili ko. Bastos.

Alak nga naman. Di naman masarap pero nakakaadik. Ayoko na. Wag na muna. Nakakapangit ng image, lalo na sa pamilya.

Inutil sa paningin.

Tameme lang.

Chill. RELAX.

Wait.

Wait in vain.

Better yet...die waiting.

Teh-gers versus Tigers

TIGER (noun) -

1. Salitang pinauso ni Jerel, hango sa kanyang expression na "Easy Tiger."
   
2. Tao. Pwedeng gamitin sa kaibigan, patay na bata, matanda, nanay mo kapag pinapagalitan ka, kapitbahay, Jopard, sa mga may saltik sa ulo basta tao at mukhang tao.

TEH-GERS (noun din)

1. Salitang dinerive sa TIGER
2. Gawa-gawa ni Paulito.
   
3. Synonym ng Sessionistas.
4. Si Jomec, Paulito, Chai at ako. Featuring Hapon at Jerick.

Bakit versus? Isa na naman ba itong division? Namumuong subclan? Away? O drama lang?

Well drama lang. Sa huling linggo ng bakasyon ng karamihan,lately nahihilig sa kami sa mga laro. Taboo, CS, DOTA at kung anu-ano pa. Sa totoo lang sa Taboo lang ako kasali. At di ko pa natalo ang team ni Paulo. Di ako papayag. Dapat kasi kateam ko si Pau kasi kami naman talaga ang TEH-GERS. Pero unfair na din siguro para sa iba kung magkakasama pa kami sa iisang team. (BABAWI ako't dudurugin kita PAULITO).

Sa CounterStrike at DOTA, ganon din yata. VERSUS pa din ang labanan. Hinahayaan ko na lang sila kasi di ko naman talaga hilig ang RPG. Not my cup of tea! Girl ako bakit??

Naisip ko, madaming bagay ang di ako makarelate sa mga straight guys pero mas comportable naman ako silang kasama.

Isa akong homo pero homophobic din ako sa totoo lang. Bakit kaya ganon? Di ko maexplain.

Ang maganda sa mga lalaking ito eh binibigyan pa din nila ako ng chance na makarelate ako sa kanila. Lalo na si Paulito. Niyayaya ako kahit alam na tatanggi ako't di talaga ako comportable kapag nasa labas ako ng aking comfort zone. Ayokong magmukhang tanga sa isang bagay na ayaw ko naman talaga at wala akong hilig. Alam niya na yun sigurado ako.

Bukod nga sa Online games narito pa ang mga dapat kong idagdag sa aking makitid na knowledge pagdating sa mundo ng Straight Men/boys.

1. Team standing ng current NBA season/playoffs (malay ko sa term). Mga Teams na nangunguna, mga players na maeksena.
2. BASKETBALL. Obviously I don't play. Pero nanunuod ako pag naglalaro sila at ako ang CHEERLEADER kasama si CHAI (dati).
   
3. Parts ng motor at pagpapatakbo (ako lang ang di marunong magdrive).
4. Usapang Naruto at iba pang anime. (madalang lang to, kaya no worries)
5. Usapang sex (sa babae), pagjajakol (excuse me sa term, malaki ka na! Bwiset ka!)
6. Paglalaro ng POKER at kung anu-anong card games. Marunong ako mag tong-its, pusoy,pusoy dos, lucky 9, monkey-monkey pero di ko talaga trip kapag araw-araw. Pero gusto ko din matuto ng POKER. Para makanta ko yung POKER FACE ng may meaning na talagang nafifeel ko.
   

Kapag ito na ang usapan, unti-unti akong nagfefade sa harapan at namumuti ang mata, nakakakita ng kung anu-ano sa paligid, nakakaisip ng bagong topic na pwedeng makarelate ako, nagyoyosi at lalayo, kakanta ng maisipan, magpapatimpla ng kape kay Jomec, bibili ng RC, magyayayang magfood trip at pag wala ng choice, magpapaalam at UUWI.

Di ko naman sila sinisisi. Lalaki sila. May hilig. Bakla ako. May iba ding hilig. Ang mahalaga kahit may pagkakaiba, nagakakaintindihan pa din naman. Galing di ba?

Yayain ko kaya silang mag gay bar/club? Hmmm...idea lang naman.Malay mo pumayag.

Anim na Buwan Lang Yan

Tinitigan ko yung kotse habang papalayo. Hanggang sa lumiko't nawala sa paningin ko.

Sakay ng kotseng yun ang isa sa mga pinahahalagahan kong tao ngayon, si Chai. Malamang sa mga oras na ito ay nakalapag na siya sa pupuntahan niya, sa HongKong. Mamalagi siya dun ng anim na buwan. Napakaikling panahon kung iisipin.

Ngunit kagabi sa kanyang pagpapaalam, nahirapan akong itago ang lungkot na namumuo sa loob ko.

Sadyang mahirap ang magpaalam. Mahirap umalis at mahirap din ang maiwanan. Separation anxiety, yan daw ang tawag diyan ayon sa aking napag-aralan. Meron ako nito nung bata pa man ako. Natatandaan kong nung kinder ako hanggang Grade 1 ay kailangan nasa labas lang ng classroom ang isa sa mga parents ko o kaya'y kasambahay. Ako din yung batang nagwawala at umiiyak sa unang araw ng pasukan. Di ko alam na disorder na pala un at isang klase ng psychological condition.

Ang hirap icompose ang sarili sa harap ng taong nagpapaalam lalo na't emotional na din siya pati mga kasama mo.

Nung unang beses kinaya ko pa. Iniwan kami ng kotse sa harap ng bahay nila Chai. Di ako naluha o nangilid man lang.

"Lika na! Kain tayo sa Ita's" si Pau nagyaya, plano na namin talagang magdinner dun. Pero sa tingin ko'y may iba siyang gustong mangyari.

Sakay kami ni Omec papuntang Ita's. Mukhang nagmamadali si Pau. Sabi ko na nga ba. Nakita namin ang puting taxing huminto sa gate ng Golden City. Bumaba si Chai para magpaalam sa nanay niya. Hinto naman kami sa gate at nag-abang din dun. Nakakatawa kasi para kaming mga fans na humahabol sa paborito naming artista.

Nagpaalamanan si Chai at ang kanyang ina. Lumapit sa amin pagkatapos.

"Bakit? Para 'tong mga sira." sabi ni Chai paglapit.

"Ka-...kakain lang kami"halatang pigil ang kung anumang emosyon sa pagsagot ko.

Biglang tumalikod si Chai pabalik sa taxi.

"Ay? Ganon na lang yun?" reklamo ni Pau.

Diretso lang si Chai sa loob ng taxi, paalam ulit si ina sa kanya.

Umandar na ang taxi at sa pagdaan sa amin tila slow motion siyang tumatakbo. Nakita ko si Chai, takip-takip ang mukha ng panyo at nakuha pang ikaway ang kanang kamay sa amin. Kaway din kami. Nangingilid na sa luha ang mga mata ko sa puntong yun. Nahiya ako. Nasa gate kami, madaming tao, anlalaki din naming tao ni Pau, si Omec tahimik lang, tila tulala.

"Shit! Shit!" si Pau.

"Let's go!"ako.

Sakay kami. Drive si Pau papuntang Ita's. Tahimik lahat. May mga luha pa din akong sinusupress. Ang hirap.

Dumating kami sa Ita's, order, kain, text, kain, tahimik. Halos walang nagsasalita. Tumayo na kami para umuwi. Minimal lang ang conversation, halos wala nga.

Nakarating sa Summerfield at tumambay kila Pau. Dumating din ang iba't nakitambay. Masaya naman kaso nga may tila kulang na.

Sa tingin ko matatagalan para masanay kaming ganito. Tutal magpapasukan na ang karamihan, magiging busy ng kanya-kanya. Sakto lang siguro.

Malungkot pero ganon talaga buhay. Minsan kailangan bumitaw ka ng panandalian. Wag lang sana magkalimutan.

Anim na buwan Chai. Sandali lang yun. Maghihintay ako. Maghihintay kami. Hanggang sa muli...

Ang PAGHUHUKOM

Masama ba akong tao? Masama ba akong kaibigan?

Siguro sa tingin ng iba. Pero di na mahalaga ang opinyon nila. Mahalaga lang sa akin yung taong nakakakilala na lubos sa akin. Kung hindi ikaw yun, pwes, tumabi-tabi ka. Dadaan ang reyna.

Madalas isinasaksak ko sa utak ko na wala akong pakialam sa sasabihin ng ibang tao. Magkakaron lang ako ng pakialam kapag pinakialaman na ako. Aba'y sino ba naman ako para pakialaman pa? Nanahimik ako dito sa isang tabi. Nabubuhay sa paraang alam ko.

Overacting? Malamang. Ayoko ng pinagtitripan ako. Pikon akong tao.

Biruin mo nang lahat, wag lang ako ang gawin mong biro. Di ako nagtiyagang magcollege para lang gawing isang walang kwentang patawa.

Isa akong HUKOM dahil nag-iisip ako. Nakakaramdam at agad nag-rereact. Maaring madalas ay mali ang nagiging pasya at tingin ko sa bagay-bagay. Pero ganon naman di ba? Kanya-kanya lang talaga ng trip sa buhay? Bahala ka ng magtanggol sa mali kong iniisip. Patunayan mo at tatanggapin ko naman.

HUKOM ako hindi DIYOS. Marunong tumanggap ng pagkakamali. Marunong humingi ng paumanhin. Marunong magpatawad.

Mali na nga talaga siguro ako. Pero alam ko din may mali ang iba. May mali ka aminin mo man si hindi.

Napahiya ako't uminit ang ulo. Sa tingin mo makakapag-isip pa ako ng diretso?

Sa tingin ko hindi na.

Nilunod na ng init ng ulo't alak ang pag-iisip ko. Nalason na.

Hindi mo ako masisi kung nadamay ka, tumawa ka eh.

Sa puntong yun, kalaban na kita.

Sinabi ko nang WAG AKO. Pero di ka pa din nakinig. Yan tuloy.

Nangyari ang nangyari, wala na akong magagawa kundi humingi ng tawad sa mali ko, magpakumbaba at subukang ayusin ang gulong ginawa ng kung sino.

Wala eh, mataas pa ihi mo sa taong matangkad sayo.

Di kita susuyuin. Bahala ka sa buhay mo. Mabubuhay ako ng wala ka at wala ang atensiyon mo.

Sa tingin ko mainit pa din ang ulo ko sa puntong 'to.

Pasensya na, tao lang.

Pero may nakapagsabi sa akin na di maaring dahilan ang pagiging tao sa mga pagkakamaling nagawa mo.

Nagawa mo yun dahil pinili mo, pinili ko.

Maaring mali nga ang ikinilos ko, pero di mo ko masisisi. Kahit papano may pride pa din naman ako, anlaki nga eh.

Kaya ganon na lang muna, isa ka lang kaluluwa ngayon sa paningin ko.

Isang multo ng kahapon.

Hiling ko lang wag mo akong takutin.

Takot ako sa multo.

Maayos pa ba 'to?

Siguro. Panahon na lang ang makakapagsabi, kung alam niya ang sasabihin niya pag dumating ang oras na yun.

Di ako aasa. Alam kong walang dapat asahan.

Andami kong kaibigan. Mga taong higit pa sa kung ano ka. Kontento na ako dun.

Buhay nga naman.

Tao nga naman.

Buntong hininga na lang. Wala na akong magagawa.

Walang kwenta ang post na to. Kaya wag mo nang basahin pa. Di ko alam kung bakit ko pa sinulat 'to at ipinublish pa.

***Kadadaan lang ni Hapon at nagrereklamong sumakit daw ang likod niya sa girlfriend niya kagabi. Di daw sa kiss and tell siya pero pinagod lang daw talaga siya. Napangiti ako. Siraulo talaga si Hapon. Hapon nga talaga si Hapon. Alam mo na ang ibig kong sabihin don.

Ang Tamang Pagsamba/The Amazing Race

Once in a blue moon lang magkayayaan ng simba ang aming munting barkadahan.Kaya kapag may nagpakafiling holyness, join ka na!

At kahapon linggo, yun nga ang ginawa namin.

Attendance lang ha at FASHION REVIEW. Narito ang mga pangalan ng mga sumama. Magdiwang kayo dahil nabawasan ng katiting ang inyong mga pagkakasala yun ay kung mavalidate nga ang pag-attend niyo as pagsamba.

• Aa- Nice BUCKLE! Nice shoes. Haylavet!
  

• Ace- Black and White Party ang theme, payat na nakaskinny jeans pa for emphasis na siya nga'y anorexic.
  

• Chai-Gusto ko ang silky top na nahulaan ni Pau na F&H pala.
  

• Ako-Nahulaan ni Aa na Penshoppe ang suot ko sa clue na "Denimlab" sa kaliwang boobs ko. Nakasemi-skinny jeans, slimfit yata tawag dun pero di kagaya ni Ace, di ako nagmukhang anorexic. Damn!
  

• Hapon- Medyo nagworry sa kanyang outfit dahil siya lang ang natatanging naka-"puruntong" at nakatsinelas. Umuwi saglit para magpalit ng footwear. Overall, siya talaga ay isang EMO pero gwapo pa din, nag-init ako, JOKE!
  

• Jerel- Hairstyle ang nagdala ng total look mo. I love the Dragonball-ish/Emoish/Koreanovela-ish hairstyle. Skinny jeans din suot pero buhok talaga ang agaw eksena.
  

• Pau- Nakiuso sa striped poloshirt. Love the black and gray combi. Bottom, nakajeans pero di skinny, di ko maimagine na nakaskinny si Pau sa kung anong dahilan.
  

• Jomec- Feeling ko may attempt na talbugan ang hairstyle ni Jerel, ang kanyang nakababatang kapatid. I must say, you failed. Naoutshine ka talaga ni Gokou, Jerel pala. Striped shirt din. Simple pero we know that you totally ROCK, aight?
  

• Jason- Hmmmm..napalagay si Hapon dahil sa pagsuot mo ng "puruntong". Oversized ang polo shirt na double shirt ang drama. Di ko maexplain. Pusta ko, never mong maisusuot yan sa original mong simbahan. Tama ba?

Narito rin ang list of drivers and back riders at ang TEAM Name (Di kayo aware na may ganon? Ako din eh.):

TEAM MAGJOWA (new couple, nuf said)
Driver's Name: Pau
Back Rider's Name: Chichai

TEAM HOTTIE (hot si hapon,nag-iinit ako sa kanya.)
Driver's Name: Hapon
Back Rider's Name: Me

TEAM SKINNY (skinny jeans, skinny body)
Driver's Name: Ace
Back Rider's Name: Jerel

TEAM UQ7379 (si AA ang bearer ng team name. Nice butt!)
Driver's Name: Jason
Back Riders' Name: Jomec and AA

Medyo late kaming dumating sa simbahan. Nagsimula na misa pagdating namin.

"Gusto kong magHoly Water." si Pau.

"Iinumin?" isip ko.."Sige" yun ang talagang nasabi ko.

Follow the leader ang drama, sunod lahat. Tambay konti sa front door ng simbahan.

"Gusto kong makita yung nagsasalita" si Chai naman.

"Pari yata yun" isip ko. "Dun tayo sa gilid."yun ang talagang nasabi ko.

Follow the leader ulit.

Sa wakas nakita ni Chai ang nagsasalita(ang pari).

"Gusto kong umupo." di ko alam kung sino to pero isa kina Jerel, Hapon, Ace, Jason, AA o Jomec.

Tingin ako sa stairs na gusto nilang upuan. Puno na pero may konting space.

Follow the leader ulit. Lipat lahat. Si Jomec medyo seryoso sa pagsamba't medyo humiwalay. Wala na din kasing space talaga. Nagpasya akong tumabi sa kanya.

Maya-maya'y nagpalitan na ng sign of peace sa isa't isa. Umulan ng kapayapaan.

Ito ang di ko kinaya. Biglang..."PICTURE!"

Automatic na lumapit kami ni Jomec sa kanila at "CLICK!". Ayos na.Balik kami ni Jomec sa spot namin.

"Isa pa!" si Hapon naman ang kumuha at sumali si Pau. Balik kami ni Jomec sa pagpose kasama nila. Nakakahiya pero sige na lang. Ano yun? Ebidensiya na kami'y sumamba? Siguro o adik lang talaga ang karamihan sa amin sa picture. Documentation na din ng lakad naming yun. Naks!

Communion. Tinawag ako ni Ace. Medyo angat ang boses, medyo malakas, para din siguro marinig ko siya.

"Kuya Myke!" tawag niya.

Lingon ako. "Oh?" sagot ko.

"SUSUBO KA?" nakangiting-aso niyang tanong.

Natawa ako at ang mga katabi niya. Ultimong si Miss Robert, isa sa mga kagalang-galang na bading sa Taytay na nandon lang sa harapan ko'y tumingin sa akin at nagbigay ng makahulugang ngiti. Diyahe.

"Hindi." yun lang ang sinagot ko. Di ako makamove on sa tanong niyang yun.

Natapos na ang misa. May kasunduan kaming didiretso kami sa The Gate para lumaklak ng konti.

Follow the leader ulit. Same TEAM pa din.

Sa The Gate patakan na. Ansakit sa bulsa. Pero sabagay minsan-minsan lang kaya samantalahin na.

Di uminom si Ace dahil nagmemedicate pa siya, bawal din talaga. Si AA uminom. Natuwa ako dun.

Order kami ng isang barrel may libreng fish cracker. Di halatang gutom kami. Wala pang 5 minutes nag-evaporate ang fish cracker. PUFF!!

Order din kami ng pork tofu at pansit. Mayaman kami bakit?

Di ko napansin exactly kung anong name nung bar pero okay ambiance. Good music. Chill lang lahat. Enjoy din kami kahit papano. Si Hapon nag-enjoy yata ng sobra, nabitin. Umorder pa ng isang barrel pagkatapos ng pangalawang barrel. At isa pang round ng pulutan.

Busog/lasing ang karamihan. Aminin man nila o hindi. Ako tinamaan. Gutom kasing uminom.

Balik sa kanya-kanyang TEAM. Punta daw kami sa OL. Sa taas lang to' ng San Beda. Agree lahat.

Harurutan na. Sa pagkakataong ito'y nabreak ang follow the leader.

TEAM MAGJOWA was followed by TEAM HOTTIE. Tinahak namin ang papuntang tikling. Mas madali yun kaso risky dahil may outpost dun ng mga Police. Deadma sila Pau at Hapon.

On the other hand, TEAM SKINNY was followed by TEAM UQ7379. Di ko talaga alam kung sino ang sumunod kanino. Point is, dumaan sila sa Brgy. San Isidro papuntang lumang palengke. Longer ang route nila, dun kami nanggaling papuntang The Gate. Safer din sa mata ng Police dahil wala silang mata don.

Pagdating namin ni Hapon sa The Gate naman ng Golden City, nagpasya kaming hintayin yung other two teams dahil wala pa sila. Hinayaan na naming mauna yung TEAM MAGJOWA sa overlooking.

Nakakita si Hapon ng lugawan. Nagutom siya. Nagutom ako. Di kami nagkainan pero kumain kami...ng lugaw. Siyempre libre niya, lalaki siya eh.

Maya-maya nakarinig kami ng harurot ng motor. nakita naming papasok na ng Golden City ang dalawang nahuling team. Sinubukan naming tawagin sila. Mga bingi. Hinayaan na namin. Sunod na lang kami ni Hapon sa overlooking.

Habang tinatahak na namin ang papuntang San Beda, nakakita kami ni Hapon ng ilaw ng motor pabalik. Yung dalawang team. Wala daw silang nakitang Pau at Chai. Nagdecide na lang kaming mag-abang silang bumalik sa gate ng aming subdivision. Maya-maya lang dumating na din ang TEAM MAGJOWA.

Napagkasunduang gumala pa. Binangonan daw.

Follow the leader ulit. Pagdating Angono, tinahak namin ang daang di ako familiar. Dun ko nga lang napansin ang daang yun.

Malayu-layong biyahe. Pataas, pababa, paliko, diretso, may bahay, mga bakanteng lote, madilim, maliwanag, may mga tambay din kaming nadaanan.

Sa kalagitnaan ng biyahe napansin ni Pau na isa na lang ang turnilyo sa plaka ni Jason.Tagilid na nga ito. Tumigil. Inalis ang plaka. Pinahawak. Harurot ulit.

Maya-maya nung sinusundan na namin ang TEAM UQ7379, napansin ko yung plaka, nakaipit na sa may pantalon ni AA sa may bandang puwetan. Itinuro ko kay Hapon at sabay kaming napatawa. (Nice one AA!)

Hinto ulit. Bio break kami ni Hapon. Harurot ulit.

Inexpect ko na ang labas namin ay Binangonan dahil yun naman talaga ang napagkasunduang destinasyon. Maya-maya'y nakakita na ako ng mga sinage sa mga business establishments na nadadaanan namin. Antipolo ang address. Nalito ako, naconfuse. Paano nangyari yun? Di ko maexplain pero dumating na kami ng Imperial. Liko pagdating sa school ni Pau, Unciano. Tinahak na namin ang tower hills pababa ng tikling pauwi. Lito pa din ako kung pano talaga nangyari yun. Di ako makamove on hanggang ngayon. Gusto ko tuloy maghanap ng mapa. Pano nangyari yun??

Di ako napagod kasi sakay lang naman ako. Di ako ang nagdadrive. Naisip ko din na sa grupo namin, ako lang ang hindi marunong magdrive ng motor. Di ko alam kung magandang bagay yun o hindi. Pero talo yata ako dun. Madali lang naman matuto kung may time at tyaga lang. Siguro someday soon.

Pagdating namin ng Summerfield diretso kami kila Chai. Habang mabagal na tumatakbo si Jason, bumaba si AA. Nakaipit pa din ang plaka dun sa likod niya.

"Naunahan ka na ng plaka mo" kantiyaw ni AA na bumenta ng husto kay Hapon. Si Hapon, di na nakamove on. Lintek.

Tumambay pa kami ng konti kila Chai. Usap-usap sa gabing naganap. Nag-enjoy naman kaming lahat. Si Chai umiral na naman ang trip niyang pangangagat. Huling mga biktima, si Ace at si Jerel.

Unang umuwi si Jason. Maya-maya'y nakaramdam na din ako ng antok. Nagpaalam at sumunod na din ang iba.

Tinapos namin ang gabing baon ang masasayang alala mula sa mga pangyayari sa araw na ito. Sarap mabuhay pag laging ganito, kasama ang mga taong marunong magmaneho't sumakay sa biyahe ng buhay.( Lalo na kung si Hapon ang driver. )

Guest Who?

Pagpapatuloy sa previous post....

Isa sa mga gumulat sa akin nung gabi ng birthday ni Hapon ay ang pagsulpot ng isang di inaasahang tao. Akala ko kung sino na.

"Mec, naaalala mo si..."tanong ni Pau.

Napatingin ako kung sino tinutukoy ni Pau. At nagulat nung maalala ko kung sino nga yun.

"Ah oo! Di kita nakilala. Anlaki mo na ah."medyo may pagkagulat ni Omec nung narealized niya kung sino yung taong yun.

Ang taong yun na tinutukoy nila, isang lalaki, matangkad, medyo maputi, chinito, gwapo at may infectious smile. Pangalan niya ay Abet. Di ako sigurado sa relasyon nila ni Hapon. Pinsan yata o Uncle, ewan. Medyo weird kasi yung mga Tita/Tita ni Hapon, halos kaedad niya lang. Tulad na lang ni Cacai. Madalas di ko maabsorb na Tita niya nga si Cacai dahil magkaedad nga lang sila.

Iba na itsura ni Abet ngayon. Di ko akalain talaga na siya yun. Anlaki ng pinagbago.Dati lang siyang isang batang walang muwang sa mundo. Tulad ng karamihan, dugyot at di kapansin-pansin. Di ko naman siya kinakitaan ng "future" nung mga panahong yun kaya nagulat siguro kaming lahat ng makita namin siya na ganon na, ibang-iba.

Ang alam ko may anak na siya sa murang edad. Kaya din siguro biglang nagmukhang matured dahil sa laki agad ng responsibilidad niya. Palagay ko nandon din ang asawa niya. Yung babaeng katabi niya tanging kausap, bata din. Bagay sila. Bitter ako.

----
Ang nagpabagsak talaga sa mga natirang umiinom sa gabing yun ay ang tequilang inilibas ni Hapon bilang pagtatapos ng inuman.

Natapos nga kami. Karamihan sa ami'y nawala sa sarili. Naglabas ng mga kinain.

Yung sa akin puro puti. Nabuking tuloy na andami kong nakain na pulutan, fishball at french fries. Nakakahiya.

Yan ang dahilan kung bakit wala talaga akong masyadong maalala nung gabing yun. Masama talaga pagnasosobrahan. Buti na lang di pa kami mas lumagpas sa pagkasobra baka kung may ginawa na akong pagsisisihan ko.

Teka meron nga ba?

Di ko alam. Bahala na sila kung meron man. Patawad.